آبشار شوي يا تله زنگ

اين آبشار در جنوب شهرستان دورود ، بين كوههاي سر تنگ شوي و در 10 كيلومتري  ايستگاه راه آهن تله زنگ در مسير راه آهن سراسري تهران ، جنوب واقع شده است . در حال حاضر ، تنها راه رسيدن به آبشار از همين طريق است .

آبشار در  نقطه اي از ديوار كوه اسفندياري از ارتفاع 100 متري و با عرض 40 متر با زيبايي هر چه تمامتر با پايين مي ريزد به طوري كه چشم انداز بسيار دلنوازي در اين طبيعت بكر به وجود آمده است .

آبي كه از آبشار مي ريزد پس از عبور از كوهها و دره ها به رودخانه دز مي پيوندد . اطراف آبشار درختان بيد ، انجير ، مو ، زبان گنجشك ، افرا ، كيكم و بلوط پوشيده شده است و در زير آبشار و ديوارهاي آن ، گياه سياوشان و ساير گياهان آب دوست روييده است . همچنين كوههاي اطراف آبشار از درختان بلوط ، بادام و انواع گونه هاي مرتعي پوشيده شده است اين آبشار به گفته شاهدان و بازديدكنندگان ، زيباترين و بلند ترين آبشار كشور است و به دليل نبودن جاده و دسترسي مناسب ، از چشم دوستداران طبيعت دور مانده است .

سالانه صدها نفر از ميهمانان ايراني و جهانگردان خارجي در فصل بهار ، از طريق راه آهن تله زنگ براي ديدن اين آبشار به روستاي دادا كه روستاي بسيار زيبايي در دل درختان انار و كشتزارهاي شوي مي باشد مي آيند . نزديك آبشار شوي امام زاده سيد محمود وجود دارد كه به عنوان نگيني در اين روستاي زيبا مي درخشد .

آيا كروكوديل ها واقعا گريه مي كنند ( اشك تمساح )؟    

اكثر اصطلاح « اشك تمساح » را شنيده اند . اين اصطلاح زماني بكار مي رود كه شخصي گريه رياكارانه مي كند و ناراحتي او واقعي نيست و مي خواهد ترحم ديگران را جلب كند .

اما آيا واقعا اين مفهوم طعنه آميز صحيح است و آيا واقعا كروكوديل ها اشك مي ريزند ؟ همانطور كه در تصوير مقابل مشاهده مي كنيد ، كروكوديل ها واقعا اشك مي ريزند ! اين قطرات اشك كامال واقعي و شبيه به اشك انسان هاست .غدد اشكي ( لاكريمال ) مايعي توليد مي كنند كه به پشت پلك سوم ترشح مي شود . ( پلك سوم در تصوير به خوبي قابل رويت است ) .اين مايع ضمن كمك به تميز كردن چشم ، مجراي پلك سوم را در سراسر سطح چشم لغزنده مي سازد و احتمالا به كاهش رشد باكتري ها نيز كمك مي كند . در حالت طبيعي ، اين قطرات اشك فقط در صورتي قابل رويت هستند كه كروكوديل مدت زمان طولاني در خارج از آب مانده و چشمهايش شروع به خشك شدن كند ( همانند كروكوديل تصوير فوق كه حجم غير طبيعي زيادي از مايع را مي توان مشاهده نمود ) . بنابراين گريه كروكوديل ها واقعي نيست . منشا اين افسانه از كشور فرانسه در قرن سيزدهم است . يك راهب وابسته به فرانسيس مقدس به نام بارتولوس آنجليكوس مطلب زير را در دايرة المعارف علوم طبيعي آورده است : « اگر كروكوديلي فردي را در لبه آب يا نزديك صخره پيدا كند ممكن است به او حمله برد و او را بكشد و سپس بر بلاي سر آن گريه كند و درآخر هم او را ببلعد »  و اين همان اشكي است كه در خشكي بوضوح ديده مي شود و بعنوان گريه تلقي مي گردد . تصورات پشت اين داستان آنچنان قوي بود كه اين باور تا قرن 18 و 19 ميلادي به خوبي ادامه داشته است . حتي امروزه نيز اين عقيده در ادبيات و فرهنگ ما جريان دارد .

با ظاهر شدن پاهاي جلويي بچه قورباقه شكل يك قورباغه بخود مي گيرند ، تنها فرق اين است كه بچه قورباقه ها هنوز داراي يك دم درازي هستند ولي اين دم نيز يواش يواش كوچكتر و كوچكتر مي شود تا بالاخره بچه قورباقه قورباقه كوچكي مي گردد . حالا مثل بيرون بدنش تغييراتي نيز در داخل بدن انجام گرفته است . قورباقه كوچك براي تنفس عوض آبشش شش دارد . حالا مي تواند به بيرون از آب بيايد و اگر جاهاي مرطوب را دوست داشته باشد مي تواند در خشكي زندگي كند . هنوز تا رسيدن به مرحله بلوغ كامل مقداري ديگر بايد رشد بكند ولي بعد از چندين سال او نيز تخم هاي خود را نيز در آب مي ريزد . جانوراني كه در آب زندگي مي كنند و در آغاز زندگي فقط قادر به زندگي در آب هستند و بعدا به خشكي مي آيند دوزيستان مي نامند . قورباقه ها و همچنين غوك ها و سمندرها دوزيستان هستند .